Mutluluk Nedir?

Bazen gerçekten merak ediyorum. Bir insanın mutlu olduğunu nasıl anlarız? Yüzünün gülmesinden mi? Sabah yataktan kalkmak istememesinden mi? Sevdiği insanlarla vakit geçirmesinden mi? Yoksa gece yatağa uzandığında, günün sonunda içinde tarif edemediği bir huzur varsa buna mutluluk mu deriz?

Belki de mutluluk hakkında en büyük yanılgımız, onun sürekli devam eden bir duygu olduğunu düşünmemiz. Mutlu olmamız gerektiğini düşünüyoruz. Sanki hayatın amacı buymuş gibi.

Mutlu ol.

İyi bir iş bul. Sevdiğin biri olsun. Arkadaşlarınla vakit geçir. Para kazan. Tatile çık. Bir şeyler satın al. Kendini geliştir.

Ve sonunda mutlu ol.

Peki ya bütün bunları yaptığımız halde mutlu olamıyorsak?

Bence mutsuzluğun en yorucu taraflarından biri, mutsuz olduğunun farkında olmaktır. Çünkü insan mutsuz olduğunu fark ettiğinde onu değiştirmeye çalışıyor. "Biraz daha uğraşırsam düzelecek." "Bir şeyler değiştirirsem daha iyi hissedeceğim." "Belki yarın güzel bir gün olur."

Ve gerçekten uğraşıyorsun.

Kendini dışarı atıyorsun. İnsanlarla konuşuyorsun. Film izliyorsun. Müzik dinliyorsun. Gülmeye çalışıyorsun. Hatta bazen gerçekten gülüyorsun.

Ama gece olduğunda, bütün o uğraşların ardından yine aynı yere dönüyorsun.

Kendine.

Ve kendinle baş başa kaldığında, gün içerisinde susturduğun bütün düşünceler tekrar konuşmaya başlıyor.

Belki de insanı asıl yoran şey mutsuzluk değil.

Mutlu olmaya çalışıp başaramamak.

Mutsuzluk bir süre sonra bir duygu olmaktan çıkıp bir alışkanlığa dönüşebilir mi? Bazen öyle geliyor.

İnsan bir süre sonra mutsuzluğuna alışıyor. Hatta onu tanıyor. Nerede, ne zaman geleceğini biliyor. Sabahları nasıl hissedeceğini biliyor. Gece hangi düşüncelerin aklına geleceğini biliyor.

Ve garip bir şekilde, alıştığın bir acı sana yabancı bir mutluluktan daha güvenli gelebiliyor.

Çünkü mutluluk değişken. Ne zaman biteceğini bilmiyorsun.

Ama mutsuzluk tanıdık.

Onunla nasıl yaşayacağını öğreniyorsun.

Belki de bazı insanlar mutsuz oldukları için değil, mutsuzluklarının dışında nasıl yaşayacaklarını unuttukları için oradan çıkamıyor.

İnsanın zihni bazen çok acımasız. Bugün kötü hissettiğinde sana bunun yalnızca bugün olduğunu söylemiyor. "Böyle hissediyorsun" demek yerine, "Hep böyle hissedeceksin" diyor.

İşte sanırım en tehlikeli düşünce bu.

Çünkü insan acının geçici olduğunu göremediğinde, onu hayatının kendisi zannetmeye başlıyor.

Ve bazen düşünceler daha da karanlık yerlere gidiyor.

İnsan yaşamaktan yorulabiliyor. Bir anlığına her şeyin bitmesini isteyebiliyor. Belki gerçekten ölmek istemediği halde, bu şekilde yaşamaya devam etmek istemediğini düşünebiliyor.

Bence bu ikisi arasında çok büyük bir fark var.

Çünkü bazen insanın istediği şey hayatının bitmesi değil.

İçinde bulunduğu hayatın değişmesi.

Ama o anda ikisi arasındaki farkı görmek çok zor olabiliyor.

Ben de çok yakın bir dönemde bütün bu düşünceler arasında kaybolduğumu hissederken, çok değer verdiğim birinin bana söylediği birkaç cümleyle asıl gerçekliği görmeye başladım. Bana şöyle dedi:

"Hiç kimse bu dünyaya sürekli mutlu veya mutsuz olmaya gelmedi. Mutluluk ve mutsuzluk günden güne değişen duygular ama her zaman böyle olamaz. Bazen ne mutlu olacaksın ne mutsuz. Sadece yaşayacaksın. Ne olursa olsun yaşamaya devam edeceksin."

Bu cümleleri duyduğumda tamamen kırıldım. Duygusal olarak değil, zihnen…

Yıllardır kendimle yaptığım, çoğu zaman gecenin bir yarısında başlayıp saatlerce süren yüzleşmelerden çıkaramadığım sonucu bana yaklaşık on dakikada çıkardı. Hiç böyle düşünmemiştim. Belki de bütün bu zaman boyunca mutluluğu ve mutsuzluğu hayatımın iki ayrı tarafı gibi görmüştüm. Birinden kurtulup diğerine ulaşmam gerektiğini sanıyordum.

Fakat o andan itibaren bakışım tamamen değişti.

Onun bana söylediği gibi; Belki hayat biraz da olanı kabul edip yaşamaya devam etmektir. Her şeyi değiştiremeyiz. Her şeyi geri alamayız. Bazı şeyleri olduğu yerde bırakmak, bazı şeylerin de hayatımızın bir parçası olarak kalmasına izin vermek gerekiyor.

Geçmişte kalamazsın.

Ne kadar düşünürsen düşün, ne kadar farklı olmasını isterse iste, yaşanmış olanı değiştiremiyorsun. Bazen insanın yapabileceği tek şey, olanı olduğu haliyle kabul edip önüne bakmak.

Belki de yaşamaya devam etmek tam olarak budur. Geçmişi silmek değil, onunla birlikte yürümeyi öğrenmek. Kötü şeyler yaşadığında hayatın orada bitmediğini, bugün ne kadar ağır gelirse gelsin yarının hâlâ var olduğunu kabul etmek.

Ve belki de bütün bunları bana düşündüren kişiden biraz bahsetmenin zamanı da gelmiştir…

İster inanın, ister inanmayın ama şu anda ben bu blog sitesini kurduysam, ilk yazımı gecenin karanlığında yazıyorsam ve siz şu an bu yazıyı okumaya devam edebiliyorsanız, bunların hepsi tek bir kişi sayesinde oldu.

İsteyip istemeyeceğini bilmediğim için ismini şu anda eklemek istemedim. Eğer kendisi isterse, bu yazıyı seve seve revize eder ve ismini eklerim.

Ama şimdilik şunu bilmeni istiyorum:

Bunların hepsi senin sayende oldu.

Bu yazı bile tamamen senin sayende ortaya çıktı.

Bunun benim için ne anlama geldiğini tahmin bile edemezsin. Belki söylediğin birkaç cümlenin bende bu kadar büyük bir değişim yaratacağını sen bile bilmiyordun.

Bende hiç düşünmüyordum zaten.

Sana söylemek istediğim tek bir şey var:

İyi ki varsın.

Belki mutluluk nedir sorusunun hâlâ kesin bir cevabını bilmiyorum. Belki bundan yıllar sonra bile bu sorunun cevabını arıyor olacağım.

Ama artık şunu biliyorum:

Her gün mutlu olmak zorunda değilim.

Her gün güçlü olmak zorunda değilim.

Her gün iyi hissetmek zorunda da değilim.

Bazen sadece yaşayacağım.

Ve ne olursa olsun, yaşamaya devam edeceğim.