HEAT

HEAT

CRIME THRILLER'IN MODERN BAŞYAPITI

Günümüzün bol çatışmalı, patlamalı, koşuşturmalı crime filmlerinin aksine "Heat" sakinliği ve derinliği ile bu türden tamamen ayrışıyor ve kendini modern suç-gerilim türünün başyapıtı yapıyor. Film sadece bir hırsız-polis kovalamacası sunmuyor aynı zamanda bizi kendi dünyasının içine çekip karakterlerin yalnızlığını, takıntılarını ve hayatlarını onların gözünden deneyimleme hissi sunuyor. Heat'in en dikkat çekici yanı, suçlularla polislerin aslında birbirlerine düşündüklerinden fazla benzemesi. Neil (De Niro) de Vincent (Al Pacino) da hayatlarını yaptıkları şeye adamış adamlar. Biri suç işleyerek, diğeri ise suçla savaşarak yaşıyor fakat günün sonunda ikisi de aynı bedeli ödüyor: yalnızlığı.

Michael Mann bu tür filmlerin vazgeçilmezi olan Los Angeles'ın loş, sakin ve adeta neon ışıklı atmosferini o kadar iyi işliyor ki, film ilerledikçe kendimizi atmosferin içinde buluyoruz. Mann Los Angeles'ı sadece bir şehir gibi görmüyor sanki onu filmin bir karakterine dönüştürüyor. Gece çekimleri ve özellikle mavi-neon tonları sayesinde şehir bir metropol değil yalnızca karakterlerin yaşadığı bir şehir hissi veriyor. Ve bu da yalnızlık duygusunu daha da güçlendiriyor. Film örgüsü asla aceleye getirilmiyor; aksine film karakterlerine ve bizlere nefes alacak zaman tanıyor. Bu sakin ritim hikayenin altındaki o ağır psikolojik savaşı daha da belirginleştiriyor. Ve o meşhur Los Angeles sokaklarındaki çatışma sekansı geldiğinde, sanki o ana kadar biriken tüm o sakinlik bir anda yerini tamamen adrenaline bırakarak belki de sinema tarihinin en gerçekçi ve çarpıcı çatışmalarından birine dönüşüyor.

Buraya kadar okuduysanız büyük ihtimalle içinizden De Niro ve Al Pacino'ya ne zaman geçeceksin diyor olabilirsiniz. Merak etmeyin şu an onlara geçiyorum.

Elbette Heat dendiği zaman akla ilk gelen şey Robert De Niro ve Al Pacino. Sinema tarihinin en büyük efsanelerinden ikisi ilk kez aynı sahneyi paylaştılar. Robert(Neil McCauley) disiplinli, soğukkanlı, acımasız ve "arkanda 30 saniyede terk edemeyeceğin hiçbir şey bırakma" felsefesine inanarak yaşayan profesyonel bir hırsız. Fakat bu felsefesinin altında yatan içsel yalnızlığını muazzam bir alt metinle oynuyor. Al Pacino(Vincent Hanna) ise kabaca işini hayatındaki her şeyin önüne koyan bir dedektif. İşine olan takıntısı yüzünden özel hayatını mahvetmiş, enerjik ama bir o kadar da bu enerjiden yıpranmış bir adam. İşte filmi tam da efsane yapan olay bu. Neil'in "ice in my veins" sakinliğiyle, Vincent'ın patlamaya hazır enerjisi iyi ve kötü adam arasındaki o mükemmel zıtlığı oluşturuyor. İkilinin filmin ortasında bir restoranda yüz yüze oturup kahve içtiği o sahne.. işte orası filmin zirve noktası. Karakterlerin birbirine duyduğu o garip saygıyı, silahlar veya patlamalar olmadan sadece diyalog ve göz temaslarıyla bize hissettirmeleri tam anlamıyla bir oyunculuk dersi. Bunun yanı sıra filmde Val Kilmer, Ashley Judd, Jon Voight ve Tom Sizemore gibi yan oyuncular da bu mükemmel zıtlığı kusursuz bir şekilde tamamlıyor. Bu filmde kimse rol yapmıyor, herkes kendisini bu muazzam suç ekosisteminde doğru noktaya yerleştiriyor.

Özetle, Heat sadece 90'ların değil bence modern suç sinemasının yönünü değiştiren bir başyapıt. Onu özel kılan şey aslında aksiyonu değil, birbirinin aynısı olan iki adamın farklı yollardan gitseler bile yolun sonunda aynı yalnızlığa ulaşması. Aksiyonu bir amaç değil, karakterlerin trajedisini anlatmak için bir araç olarak kullanan bu film; derinliği, atmosferi ve efsane oyunculuklarıyla sinema tarihine adını altın harfle yazdırmış bir yapım. Diğer bir yandan gelecekte boynuz kulağı geçti diye düşüneceğimiz filmlerinde temelini atan bir eser. Evet, The Departed'dan bahsediyorum. Onu da başka bir gün yazmaya çalışırım. belki. Selam olsun sana "The Great Martin Scorsese".