LA LA LAND

Damien Chazelle'in ölümsüz eseri La La Land, ilk bakışta klasik Hollywood müzikali gibi görünse de, filmin asıl gücü anlattığı romantizmin altındaki gerçeklikten geliyor. Renkli dans sahneleri, büyüleyici müzikleri ve nostaljik atmosferi, bizleri masalsı bir dünyaya doğru çekerken; filmin özü, hayaller ile aşk arasında yapılan seçimlerin her zaman mutlu sonla bitmeyebileceğini anlatıyor. Bu yüzden La La Land aslında bir müzikal değil, aynı zamanda fakat doğru zamanda karşılaşamayan iki insanın hikayesidir.

Sebastian ve Mia'nın ilişkisi, sinemada sıkça görülen "ruh eşi" tanısından farklı bir yerde durur. Birbirlerinin eksik yönlerini tamamlayan, birbirlerine ilham veren ve en önemlisi birbirlerini gerçekten seven ve hayallerine inanan iki karakter olarak karşımıza çıkarlar. Sebastian, Mia'nın oyunculuk hayalinden vazgeçmemesi için onu sürekli cesaretlendirirken, Mia da Sebastian'ın yıllardır hayalini kurduğu caz kulübünü açabilmesi için onun kendi sınırlarını zorlamasını sağlar. İlişkileri, yalnızca bir aşk değil aynı zamanda birbirlerini tırmandıran bir ortaklık haline gelir.

Ancak filmin en çarpıcı yönü, bu ilişkinin klasik bir kusursuz aşk olarak sunulmamasıdır. İkili birbirlerini gerçekten sever; fakat zaman ilerledikçe hayalleri, kariyerleri ve buna bağlı yaşam koşulları onları farklı yönlere sürükler. Sebastian'ın turneleri, Mia'nın oyunculuk fırsatlarını değerlendirmesi ve ikisinin de kariyerlerinde yükselmeye başlaması, ilişkinin giderek ikinci planda kalmaya başlamasına neden olur. Film tam olarak burda bize muazzam bir soru sorar: Bir insan sevdiği kişiyi desteklerken aslında ondan uzaklaşabilir mi?

Chazelle'in cevabı oldukça gerçekçi ve net: Bazen sevgi, iki insanı bir arada tutmaya yetmez. İyi bir ilişki yalnızca sevgiyle değil; doğru zamanlama, ortak öncelikler ve birlikte kurulabilecek bir yaşamla mümkündür. Sebastian ve Mia'nın ayrılığı bu yüzden dramatik bir kavganın veya anlaşmazlığın sonucu değildir. Aksine birbirlerini sevmeye devam etmelerine rağmen farklı hayatlar seçmek zorunda kalmalarıdır. Bu yönüyle film klasik Hollywood romantizminden uzaklaşarak daha gerçekçi bir yöne kayar.

Filmin finali ise sinema tarihinin en etkileyici ve hüzünlü "ya öyle olsaydı" sekanslarından biri olarak kabul edilir. Mia'nın yıllar sonra Sebastian'ın caz kulübüne girmesiyle başlayan uzun hayal sekansı, izleyiciyi adeta alternatif bir evrene sürükler. Bu evrende ayrılık hiç yaşanmamış gibi görünür; yanlış anlaşılmalar düzeltilir, fırsatlar kaçırılmaz ve iki karakter birlikte mutlu bir hayat sürer. İlk bakışta bu evren mutlu son gibi algılansa da, aslında filmin en hüzünlü anıdır. Çünkü izleyici, yaşananların gerçek olmadığını bilir.

Bu sekansın en önemli başarısı "keşke" duygusunu görselleştirebilmesidir. Hepimiz hayatımızda zaman zaman "farklı bir seçim yapsaydım ne olurdu" sorusunu soruyoruz kendimize. La La Land bu düşünceyi yalnızca diyaloglarla değil müzik, renk ve dansla anlatıyor. Hayal sekansı boyunca kullanılan sıcak koyu renkler, akıcı kamera geçişleri ve kesintisiz müzikal anlatım, karakterlerin ulaşamadıkları hayatın bir masal gibi görünmesini sağlar. Ancak müzik sona erdiğinde gerçeklik geri döner ve Sebastian ile Mia yalnızca kısa bir bakışla vedalaşırlar. O bakışta pişmanlık, minnettarlık, özlem ve kabulleniş aynı anda hissedilir.

Filmin en güçlü mesajı da tam olarak burada ortaya çıkıyor. Sebastian ve Mia aslında başarısız değildir; aksine ikisi de hayallerine ulaşmıştır. Mia başarılı bir oyuncu olmuş, Sebastian ise hayalini kurduğu caz kulübünü açmıştır. Buna rağmen ulaştıkları başarı, birlikte kurabilecekleri hayatın yerini dolduramaz. Film, başarı ile mutluluğun her zaman aynı şey olmadığını ince bir şekilde hatırlatır. Hayaller gerçekleşebilir, ancak bu süreçte bazı insanlar geride kalabilir.

Bu yönüyle La La Land, romantik filmlerin sonundan alışık olduğumuz "aşk her şeyi çözer" anlayışını terse çevirir. Chazelle bazen gerçek sevginin birlikte kalmak değil, birbirlerinin hayallerine ulaşmasına izin vermek olduğunu anlatır. Sebastian ve Mia'nın ilişkisi başarısız bir aşk değil; birbirlerini cesaretlendiren, tırmandıran, büyüten ve sonunda farklı hayatlara hazırlayan bir süreç olarak tanımlanabilir. Ayrılmaları sevgilerinin bittiğini değil, hayatın onları farklı yönlere götürdüğünü gösterir.

Günün sonunda La La Land, bizde yalnızca romantik bir hikayenin hüznünü değil, aynı zamanda hayattaki kaçırılmış ihtimallere dair sonsuz bir duygu bırakır. Filmin finalindeki "ya öyle olsaydı" sekansı aslında geçmişi değiştiremeyeceğimizi, her tercihin bir vazgeçiş olduğunu fakat bu vazgeçişlerin bizi bugün olduğumuz insana dönüştürdüğünü hatırlatır. Bu yüzden Sebastian ve Mia'nın son bakışı, söylenmeyen onca cümleden daha güçlüdür. O bakış iki karakterin birbirine hala aşık olduğunu değil, birbirlerinin hayatlarında silinmeyecek bir iz bıraktığını anlatır. İşte bu filmi unutulmaz yapan da budur.

Son olarak da kısaca filmin müziklerine değinmek istiyorum.

Henüz ilk notalarıyla bizi filmin içine çeken Justin Hurwitz imzalı müzikler filmin en güçlü anlatı unsurlarından biridir. Özellikle "Mia & Sebastian's Theme" yalnızca romantik bir melodi değil, karakterlerin umutlarını, özlemlerini ve yarım kalmış hikayelerini taşıyan duygusal bir yapıtaşı olarak filmin hafızalarımıza kazınmasını sağlar.

Parçayı tek başına, özellikle günbatımını seyrederken dinlediğinizde hissettirdiği duygu tarif edilemez bir şeydir. Ufukta yavaşça kaybolan güneşle birlikte zamanın akıp gittiğini, geride kalan anıların ise tüm varlığıyla insana eşlik ettiğini hissettirir. Müziğin her yükselişi, ulaşılmamış hayalleri; her sakinleşen tınısı ise kabullenmeyi ve vedayı anlatır. Bu yüzden "Mia & Sebastian's Theme" yalnızca filmin bir parçası olmaktan çıkar; insanın hayatında yaşadığı "keşke"lere, kaçırılmış ihtimallere ve sessiz özlemlerine eşlik eden zamansız bir melodiye dönüşür.

" I'm always gonna love you"